Searching a maudlin behind my darkest well...

Κάποτε ένας μουσικός είχε πει ότι το πιο θλιβερό φαινόμενο στη μουσική, είναι η επανάληψη μουσικών θεμάτων ή συνθέσεων (από μπάντα σε μπάντα), κάνει τη μουσική βαρετή και ανούσια. Όμως αυτή η άποψη τέθηκε πάνω στη γενική έννοια της μουσικής. Αν ψάξει κάποιος στη progressive μουσική σκηνή το θέμα αυτό, παρατηρεί ότι συχνά αναγνωρίζεται αυτό το φαινόμενο, άλλες φορές αρκετά (με αποτέλεσμα το μουσικό έργο να είναι βαρετό) και άλλες φορές ελάχιστα έως καθόλου (με αποτέλεσμα να έχουμε ένα πραγματικά αριστουργηματικό έργο τέχνης). Οι αμερικάνοι Maudlin Of The Well, ανήκουν με διαφορά στη περίπτωση που δεν υπάρχει ίχνος επανάληψης ή αντιγραφής. Πρόκειται για ένα group με τελίως προσωπικό ύφος στη σύνθεση, στον ήχο, σε οτιδήποτε συγκροτεί ένα μουσικό συγκρότημα. Οι επιρροές τους αρχίζουν από τους Pink Floyd και συναντιούνται ξαφνικά στους Mastodon, ο ήχος τους θυμίζει μπάντα της δεκαετίας του 70, και η συνθέσεις αυτών των μεγαθυρίων της εποχής. Οι Maudlin Of The Well, κυκλοφόρησαν αρχικά τρία άλμπουμ με μέτριες κριτικές μπροστά σε αυτές του τελευταίου δίσκου (που γράφτηκε μετά την, κατά κάποιο τρόπο, διάλησή τους και χρηματοδοτήθηκε από fans του σχήματος) Part The Second. Αυτός ο δίσκος ζωγραφικά και μουσικά αποτελεί ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα. Η μπάντα τώρα, με ένα ελάχιστα διαφορετικό line up, γράφει μουσική με το όνομα Kayo Dot.

Μαγία...

Between Sanitarium and Beauty...

Η εισαγωγή της παρουσίασης αυτού του συγκροτήματος, μπορούσε ίσως να αντικατασταθεί απλά με τη λέξη παράνοια, αυτό δηλαδή που έπικρατεί στο μυαλό των αμερικάνων Between The Buried And Me (τίτλος που βρέθηκε σε ένα στίχο του τραγουδιού Ghost Train των γνωστών Counting Crows). Πρόκειται για μια μπάντα που έγινε, στον περισσότερο κόσμο τουλάχιστον, γνωστή από τη σημμετοχή τους στην Progressive Nation περιοδία των Dream Theater του 2008. Οι νεαροί αμερικάνοι κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια να παρουσιάσουν μία εντελώς ξεχωριστή, και συνάμα, απίστευτα ενδιαφέρουσα δουλειά, που συνδυάζει την ανελέητη μουσική επιθετικότητα της death metal μουσικής, την μελωδική επέμβαση της progressive rock καθώς και τον αμερικάνικο progressive metal ήχο. Όσοι έχουν λατρέψει μπάντες όπως οι Cynic, Lamb Of God, Dream Theater, Slipknot, Opeth, King Crimson, καλό είναι να τσεκάρουν τους ταλαντούχους και συγχρόνως παρανοικούς BTBAM. Κάτι που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι, οι δύο τελευταίοι δίσκοι τους, Colors και The Great Misdirect, αποτελούν τους πιο ευάκουστους και καλοδουλεμένους δίσκους τους (η μπάντα, πριν κυκλοφορήσει το Colors, παρουσίασε το δίσκο μέσα από βίντεο ασπρόμαυρων ταινιών και αμέσως μετά από τη κυκλοφορία του, παρουσιάστηκε σε μαγνητοσκοπημένη συναυλία που αποτέλεσε τη πρώτη τους live δουλειά.
Η μελωδία συνήθως χάνεται σε ρυθμικά και μή θέματα βρώμικης κιθάρας, και συναντάτε με ξεκάρφωτα all time signature...

3, three notes, three thoughts, three ends had begun...

Ο λόγος αυτή τη φορά γίνεται για τους Αμερικάνους Three, οι οποίοι συμμετείχαν στη progressive nation 2008 περιοδεία των Dream Theater, και έτσι κατάφεραν να γίνουν λίγο πιο γνωστοί στη prog μουσική σκηνή. Οι Αμερικανοί progers ανέπτυξαν μια ιστορία παρόμοια με αυτή των Burst, δηλαδή punk ξεκίνημα και μέχρι σήμερα progressive και ξερό ψωμί. Η πιο πρόσφατη δουλεία τους το "The end is begun", μας παρουσιάζει τη καινούργια πραγματικότητα της prog σκηνής, η οποία έχει τα θεμέλιά της στη παλιά progressive σκηνή. Οι Three είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση για όσους ψάχνουν περισσότερο καινούργιες μπάντες. Βέβαια και για αυτό και για τα άλλα group που έχω γράψει μπορείτε να δείτε περισσότερα στο progarchives.com...

Burst, a new prog roar...

Είναι γνωστό ότι η Σουηδία έχει βγάλει, βγάζει και θα βγάζει "προοδευτικά αστέρια". Αυτή η διαπίστωση αποδεικνύεται για άλλη μια φορά λόγω της παρουσίας των "Burst", ενός extreme/prog metal (όπως μας πληροφορεί το progarchives.com), το οποίο ξεκινώντας σε πιο punk μονοπάτια, κατέληξε να γράφει πιο progressive ιδέες. Η απόδειξη για αυτό: το τελευταίο album τους με τίτλο "Lazarus Bird", το οποίο πραγματικά "τα σπάει" και μας θυμίζει ότι μπάντες όπως οι Mastodon, Gojira, κ.α. άφησαν το στίγμα τους, για άλλη μια φορά. Για τους Burst μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σε νέα metal περιοδικά και sites (το metal hammer έβαλε το lazarus bird στα πέντε πρώτα καλύτερα album του 2008). To progressive με το πιο σκληρό πρόσωπο του μας παρουσιάζει άλλο ένα παιδί της οικογένειας του...

A.C.T.ing the tech side of life...

Άλλο επίσης, ενδιαφέρον συγκρότημα, ακούει στο όνομα "A.C.T.". Οι Σουηδοί progers μπαίνοντας στη δισκογραφία το 1999, μας έδειξαν ότι οι κόποι των Rush, Queen και Dream Theater έδωσαν και σε αυτό το συγκρότημα τα φτερά για να πετάξουν στον "προοδευτικό" ουρανό, με δίσκους-αριστουργήματα, όπως: Imaginery Friends (2001), Last Epic (2003), Silence (2006), κ.α.. Η μουσική τους, που ξεχειλίζει από μελωδικότητα και ευφυέστατη τεχνική, τους κατατάσσει στα καλύτερα tech-electric prog σχήματα της σύγχρονης εποχής.

No Man in your oblivion stuff...

Πρόκειται για ένα όχι και τόσο γνωστό συγκρότημα το οποίο αποτελείται από τους Tim Bowness στα φωνητικά και τη γνωστή ευφυΐα στο χώρο του prog ήχου τον Steven Wilson στα υπόλοιπα όργανα. Οι No-Man έχοντας ήδη αρχίσει τη δουλεία τους από τις αρχές του 90, μας παρουσιάζουν ένα τελείως διαφορετικό τρόπο ομιλίας της ψυχεδελικής αρμονίας. Η τελευταία δουλεία τους με τίτλο "Schoolyard Ghosts", που κυκλοφόρησε το 2008, αντιπροσωπεύει αναφανδόν τα λόγια που ειπώθηκαν, και τους κατατάσσει σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο "άγνωστα" συγκροτήματα της προοδευτικής μουσικής σκηνής. Αφήστε, λοιπόν, τη καρδιά σας να γεμίσει με εκατομμύρια ηχητικά εφέ και σκέψεις απλές, καθημερινές...

A Deep Purple sunrise ...

Πολλοί από εμάς ξέρουν ότι οι Deep Purple είναι μια μπάντα που έγραψε ιστορία τη δεκαετία των 70ς και 80ς με τις μεγάλες μορφές του Ritchie Blackmore και του Ian Gillan, και έγιναν γνωστοί ως υποστηριχτές του technic/prog rock ύφους. Λίγοι όμως έχουν αναρωτηθεί για το που κατέληξε αυτή η μπάντα- μύθος! Η ιστορία αρχίζει κάπως έτσι...
Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο Blackmore αποχωρεί από τη μπάντα (και δημιουργεί με την μετέπειτα γυναίκα του, τους Βlackmore's Night), ενώ οι DP ξεκινούν μια καινούργια πορεία με τον δημιουργικότατο, ευφυέστατο και φρεσκότατο Steve Morse ( μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του Petrucci). Έτσι οι DP δημιουργούν 4 album με ένα ύφος που μάλλον θα ταίριαζε σε μία νεανική φρεσκότατη prog rock μπάντα. Τα album είναι με τη σειρά: Purpendicular (1996), Abandon (1998), Bananas (2003), Rapture of the Deep (2005), και προσωπικά θεωρώ το Rapture of the Deep, το καλύτερο από αυτή τη τετράδα! Η ατέλειωτη και μυθική φωνάρα, με τα αναπάντεχα και σκληρά riff, τα ατέλειωτα piano solo, τα ευφυέστατα θεματάκια στο μπάσο και τα υπέροχα ρυθμικά γεμίσματα σε αφήνουν κολλημένο για καιρό πάνω σε αυτά τα album...