A.C.T.ing the tech side of life...

Άλλο επίσης, ενδιαφέρον συγκρότημα, ακούει στο όνομα "A.C.T.". Οι Σουηδοί progers μπαίνοντας στη δισκογραφία το 1999, μας έδειξαν ότι οι κόποι των Rush, Queen και Dream Theater έδωσαν και σε αυτό το συγκρότημα τα φτερά για να πετάξουν στον "προοδευτικό" ουρανό, με δίσκους-αριστουργήματα, όπως: Imaginery Friends (2001), Last Epic (2003), Silence (2006), κ.α.. Η μουσική τους, που ξεχειλίζει από μελωδικότητα και ευφυέστατη τεχνική, τους κατατάσσει στα καλύτερα tech-electric prog σχήματα της σύγχρονης εποχής.

No Man in your oblivion stuff...

Πρόκειται για ένα όχι και τόσο γνωστό συγκρότημα το οποίο αποτελείται από τους Tim Bowness στα φωνητικά και τη γνωστή ευφυΐα στο χώρο του prog ήχου τον Steven Wilson στα υπόλοιπα όργανα. Οι No-Man έχοντας ήδη αρχίσει τη δουλεία τους από τις αρχές του 90, μας παρουσιάζουν ένα τελείως διαφορετικό τρόπο ομιλίας της ψυχεδελικής αρμονίας. Η τελευταία δουλεία τους με τίτλο "Schoolyard Ghosts", που κυκλοφόρησε το 2008, αντιπροσωπεύει αναφανδόν τα λόγια που ειπώθηκαν, και τους κατατάσσει σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο "άγνωστα" συγκροτήματα της προοδευτικής μουσικής σκηνής. Αφήστε, λοιπόν, τη καρδιά σας να γεμίσει με εκατομμύρια ηχητικά εφέ και σκέψεις απλές, καθημερινές...

A Deep Purple sunrise ...

Πολλοί από εμάς ξέρουν ότι οι Deep Purple είναι μια μπάντα που έγραψε ιστορία τη δεκαετία των 70ς και 80ς με τις μεγάλες μορφές του Ritchie Blackmore και του Ian Gillan, και έγιναν γνωστοί ως υποστηριχτές του technic/prog rock ύφους. Λίγοι όμως έχουν αναρωτηθεί για το που κατέληξε αυτή η μπάντα- μύθος! Η ιστορία αρχίζει κάπως έτσι...
Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο Blackmore αποχωρεί από τη μπάντα (και δημιουργεί με την μετέπειτα γυναίκα του, τους Βlackmore's Night), ενώ οι DP ξεκινούν μια καινούργια πορεία με τον δημιουργικότατο, ευφυέστατο και φρεσκότατο Steve Morse ( μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του Petrucci). Έτσι οι DP δημιουργούν 4 album με ένα ύφος που μάλλον θα ταίριαζε σε μία νεανική φρεσκότατη prog rock μπάντα. Τα album είναι με τη σειρά: Purpendicular (1996), Abandon (1998), Bananas (2003), Rapture of the Deep (2005), και προσωπικά θεωρώ το Rapture of the Deep, το καλύτερο από αυτή τη τετράδα! Η ατέλειωτη και μυθική φωνάρα, με τα αναπάντεχα και σκληρά riff, τα ατέλειωτα piano solo, τα ευφυέστατα θεματάκια στο μπάσο και τα υπέροχα ρυθμικά γεμίσματα σε αφήνουν κολλημένο για καιρό πάνω σε αυτά τα album...

Καλωσόρισμα στη πραγματικότητα της φαντασίας...

Αγαπητοί επισκεύτες,
Η μουσική, μέσω της διαφορετικότητας του ανθρώπινου μυαλό, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά πολύπλοκη οικογένεια με το πέρασμα των χρόνων. Σε αυτή την ιστοσελίδα θα παρουσιαστεί με έναν ξεχωριστό τρόπο ένα από τα παιδιά αυτής της οικογένειας, μάλλον και το πιο "ψαγμένο", που ακούει στο όνομα Progressive! Ένα από τα πιο δημιουργικά μέρη της μουσικής που αυτοαποκαλείται προοδευτικό παρουσιάζει τα καμώματά του, όχι χρονολογικά, ούτε υφολογικά αλλά σε στυλ "νέων" ενός καθημερινού νεαρού ακροατή. Κάθε μέρα θα παρουσιάζονται άρθρα που θα έχουν να κάνουν με ανακαλύψεις καινούργιων, παλιών, άγνωστων, γνωστών δημιουργών πάνω στη prog αντίληψη και ιδεολογία. Τα παράπονα και οι διαφορετικές απόψεις μπορούν ελεύθερα να γράφονται με την ανάλογη σοβαρότητα .
Καλωσορίσατε, λοιπόν, στο "Art like Prog". Πάρτε ένα γλυκό ποτό, ανάψτε τα ηχεία σας και διαβάστε, γιατί η πρόοδος θα προέλθει μόνο μέσω της συντροφιάς...!

Ο αρθρογράφος της ιστοσελίδας
Macubert